آیلتس بریتیش است یا امریکن؟ پاسخ رسمی مراکز آیلتس
هدف بینالمللی بودن آزمون آیلتس
آیلتس مخفف “International English Language Testing System” است و همانطور که از نامش پیداست، بر ماهیت بینالمللی بودن تأکید دارد. طبق اعلام رسمی وبسایتهای برگزارکننده، این آزمون طوری طراحی شده که برای همه داوطلبان از سراسر جهان عادلانه باشد. این بدان معناست که هیچ تعصب خاصی روی یک لهجه وجود ندارد و هدف، سنجش توانایی شما در برقراری ارتباط مؤثر به زبان انگلیسی است، چه با لهجه بریتیش صحبت کنید و چه امریکن.
مالکیت و مدیریت آزمون توسط سازمانهای بریتانیایی و استرالیایی
دلیل اینکه بسیاری تصور میکنند آیلتس “بریتیش” است، به ریشه و مدیریت آن باز میگردد. این آزمون بهطور مشترک توسط شورای فرهنگی بریتانیا (British Council)، موسسه آموزشی IDP استرالیا و واحد ارزیابی زبان انگلیسی دانشگاه کمبریج مدیریت میشود. درست است که طراحان سوالات اغلب پیشزمینه بریتانیایی یا استرالیایی دارند، اما سیاست کلی آزمون پذیرش تنوع زبانی است. این ساختار مالکیتی باعث شده تا استانداردهای بریتانیایی در آن پررنگ باشد، اما انحصاری نیست.
لهجه غالب در بخش Listening و دلیل استفاده از چندین لهجه
در بخش لیسنینگ (Listening)، شما با تنوع گستردهای از لهجهها روبرو خواهید شد. برای اینکه آزمون واقعاً بینالمللی باشد، فایلهای صوتی ترکیبی از لهجههای بریتانیایی، آمریکایی، استرالیایی، کانادایی و نیوزلندی هستند. با این حال، باید بدانید که لهجه بریتیش همچنان رایجترین و غالبترین لهجه در این بخش است.
برای مثال، در مکالمات لیسنینگ، معمولاً حداقل یک نفر با لهجه بریتیش صحبت میکند. این موضوع به این دلیل است که شما باید آمادگی شنیدن و پردازش سریع لهجههای مختلف را داشته باشید تا در محیطهای بینالمللی دچار مشکل نشوید.
بیتأثیری لهجه، املا و واژگان بر نمره نهایی
مهمترین نکته برای داوطلبان این است که نوع لهجه شما (بریتیش یا امریکن) هیچ تأثیری در نمره نهایی آیلتس ندارد. نمره شما صرفاً بر اساس میزان تسلط، درستی گرامر، دایره لغات و تلفظ صحیح کلمات محاسبه میشود. شما میتوانید از واژگان و املای آمریکایی استفاده کنید و نمره کامل بگیرید، به شرطی که در استفاده از آنها ثبات داشته باشید و قوانین هر دو سیستم را با هم ترکیب نکنید.
تفاوت کلیدی لهجه و تلفظ در نمرهدهی آیلتس
تعریف لهجه (Accent) و تأثیر ناچیز آن در آیلتس Speaking
بسیاری از افراد تفاوت بین لهجه (Accent) و تلفظ (Pronunciation) را نمیدانند و این دو را اشتباه میگیرند. لهجه نحوه ادا کردن کلمات بر اساس منطقه جغرافیایی یا محل زندگی است (مثل لهجه اصفهانی یا شیرازی در فارسی). داشتن لهجه فارسی، هندی یا هر لهجه دیگری در آزمون اسپیکینگ نمره منفی ندارد. اگزمینرها انتظار ندارند شما دقیقاً مثل یک بومی (Native) صحبت کنید؛ بلکه میخواهند صحبتهای شما را بهراحتی متوجه شوند.
تعریف تلفظ (Pronunciation) و نقش مستقیم آن در نمره Speaking
برخلاف لهجه، تلفظ (Pronunciation) مستقیماً بر نمره شما اثر میگذارد و یکی از چهار معیار اصلی نمرهدهی است. تلفظ یعنی ادای صحیح صداها و آواهای کلمات بهطوری که برای شنونده قابلفهم باشد. اگر کلمات را اشتباه تلفظ کنید (مثلاً حروف صدادار را کوتاه و بلند بگویید یا استرس کلمه را جابجا کنید) بهطوری که معنی تغییر کند یا فهم آن دشوار شود، نمره از دست خواهید داد.
فاکتورهای تلفظ صحیح که مستقیماً ارزیابی میشوند
برای کسب نمره بالا در بخش تلفظ، باید روی موارد زیر تمرکز کنید:
- استرس کلمات (Word Stress): تأکید روی سیلاب درست کلمه. برای مثال در کلمه Record، اگر استرس روی سیلاب اول باشد اسم است و اگر روی سیلاب دوم باشد فعل است.
- اینتونیشن (Intonation): فراز و فرود صدا در جمله (لحن رباتیک نداشته باشید).
- چانکبندی (Chunking): گروهبندی صحیح کلمات و مکثهای بجا.
- تلفظ صحیح آواها (Sounds): تمایز بین حروف صدادار کوتاه و بلند.
لزوم حفظ ثبات لهجه در طول آزمون Speaking
اگرچه نوع لهجه مهم نیست، اما یکدستی و ثبات اهمیت دارد. اگر تصمیم گرفتید با لهجه امریکن صحبت کنید، سعی کنید تا آخر آزمون همان رویه را حفظ کنید. پریدن مداوم بین لهجه بریتیش و امریکن ممکن است تمرکز شنونده را بهم بزند، هرچند به اندازه غلطهای تلفظی جریمه سنگینی ندارد.
بررسی قوانین آیلتس برای املا و واژگان بریتیش و امریکن
قانون کلی در بخشهای Writing و Listening: حفظ ثبات
در بخشهای نوشتاری (Writing) و شنیداری (Listening)، قانون طلایی این است: یک سبک را انتخاب کنید و تا انتها به آن پایبند باشید. شما نمیتوانید در یک پاراگراف از املای بریتیش و در پاراگراف بعدی از املای امریکن استفاده کنید. این کار به عنوان عدم تسلط یا بیدقتی تلقی میشود و ممکن است باعث کسر نمره شود.
وضعیت پذیرش املای بریتیش (Colour) در مقابل امریکن (Color)
هر دو املا در آزمون آیلتس کاملاً صحیح هستند. برای مثال، نوشتن Colour (بریتیش) یا Color (امریکن) هر دو پذیرفته میشوند. نکته مهم این است که اگر در ابتدای متن نوشتید Favourite، در ادامه نباید بنویسید Favorite (که امریکن است)، بلکه باید از همان کلمه ابتدایی استفاده کنید.
وضعیت پذیرش واژگان بریتیش (Lift) در مقابل امریکن (Elevator)
در مورد واژگان نیز دست شما باز است. اگر در رایتینگ یا اسپیکینگ برای اشاره به “آسانسور” از کلمه Lift (بریتیش) استفاده کنید یا Elevator (امریکن)، هر دو صحیح است. اما توصیه میشود اگر کل متن شما حال و هوای آکادمیک و رسمی دارد، از واژگانی استفاده کنید که در آن سبک رایجترند.
راهکار برخورد با املا و واژگان متفاوت در بخش Reading
در بخش سوالات ریدینگ آیلتس، اگر سوالی از شما خواسته شد که کلمهای را از متن پیدا کنید و بنویسید، باید عین کلمه را از متن کپی کنید. حتی اگر متن دارای املای بریتیش باشد (مثلاً Centre) و شما به املای امریکن (Center) عادت دارید، باید دقیقاً همان چیزی که در متن آمده است را بنویسید. تغییر املا در این بخش ممکن است ریسک محسوب شود، هرچند برخی منابع میگویند املای صحیح دیگر هم پذیرفته است، اما کپی کردن امنترین راه است.
لزوم استفاده از یک سبک املایی در Writing Task 1 و Task 2
در هر دو تسک رایتینگ، یکنواختی حیاتی است. اگر در تسک 1 تاریخ را به سبک بریتیش نوشتید (Day/Month/Year)، در تسک 2 نیز بهتر است از املای کلمات متناسب با همان سیستم استفاده کنید. ترکیب کردن (Mixing) این دو سبک نشاندهنده عدم تسلط کافی بر استانداردهای نگارشی است.
مقایسه کاربردی تفاوتهای انگلیسی بریتیش و امریکن
برای اینکه بتوانید ثبات را در آزمون حفظ کنید، باید تفاوتهای اصلی این دو گونه را بشناسید. در ادامه مهمترین تفاوتها را بررسی میکنیم.
مهمترین تفاوتها در تلفظ (حرف R و T)
تفاوتهای تلفظی بیشتر در اسپیکینگ و لیسنینگ اهمیت دارند:
- حرف R: در انگلیسی امریکن، حرف “R” تقریباً همیشه و با وضوح تلفظ میشود (Rhotic). اما در انگلیسی بریتیش، اگر “R” بعد از حرف صدادار بیاید، معمولاً تلفظ نمیشود یا بسیار خفیف است (مثلاً کلمه Car در بریتیش شبیه “کا” شنیده میشود).
- حرف T: در امریکن، وقتی “T” بین دو حرف صدادار قرار میگیرد، صدایی شبیه “D” سریع میدهد (Flap T). مثلاً Water شبیه “وادِر” شنیده میشود. اما در بریتیش، “T” معمولاً واضح و کامل تلفظ میشود.
مهمترین تفاوتها در املا (حروف re/er و ise/ize)
| قاعده | انگلیسی بریتیش (UK) | انگلیسی امریکن (US) |
|---|---|---|
| پایان کلمه (re/er) | Centre, Theatre, Metre | Center, Theater, Meter |
| پایان کلمه (our/or) | Colour, Behaviour, Humour | Color, Behavior, Humor |
| پایان کلمه (ise/ize) | Organise, Realise (معمولاً s) | Organize, Realize (همیشه z) |
| دوتا شدن حروف (ll/l) | Travelled, Cancelled | Traveled, Canceled |
مهمترین تفاوتها در واژگان روزمره (Flat/Apartment و Holiday/Vacation)
استفاده از واژگان متفاوت میتواند گیجکننده باشد، بهویژه در لیسنینگ. برخی از رایجترین تفاوتها عبارتند از:
- آپارتمان: بریتیش (Flat) – امریکن (Apartment)
- تعطیلات: بریتیش (Holiday) – امریکن (Vacation)
- آسانسور: بریتیش (Lift) – امریکن (Elevator)
- پاییز: بریتیش (Autumn) – امریکن (Fall)
- چیپس: بریتیش (Crisps) – امریکن (Chips)
- سیبزمینی سرخکرده: بریتیش (Chips) – امریکن (French Fries)
تفاوتهای گرامری جزئی (Collective Nouns و Past Participle فعل Get)
تفاوتهای گرامری کمتر رایج هستند اما وجود دارند:
- اسامی جمع (Collective Nouns): در بریتیش، اسامی مثل Team یا Government اغلب فعل جمع میگیرند (The team are playing). در امریکن، معمولاً فعل مفرد میگیرند (The team is playing).
- قسمت سوم فعل Get: در امریکن Gotten رایج است، اما در بریتیش معمولاً از Got استفاده میشود.
- حروف اضافه: بریتیش میگوید At the weekend، در حالی که امریکن میگوید On the weekend.
راهنمای انتخاب لهجه و سبک زبانی مناسب برای داوطلبان آیلتس
انتخاب بر اساس کشور مقصد مهاجرت یا تحصیل
اگرچه برای آیلتس اجباری نیست، اما منطقی است که لهجه خود را با مقصدتان هماهنگ کنید. اگر مقصد شما انگلستان، استرالیا یا نیوزلند است، یادگیری و تمرین لهجه بریتیش به شما کمک میکند تا پس از مهاجرت راحتتر با محیط سازگار شوید. در مقابل، اگر قصد مهاجرت به ایالات متحده یا کانادا را دارید، لهجه امریکن گزینه طبیعیتری برای شماست. کانادا به دلیل نزدیکی به آمریکا بیشتر تحت تأثیر لهجه امریکن است، اما سیستم آموزشی آن ریشههای بریتیش هم دارد.
انتخاب بر اساس لهجهای که بیشتر به آن مسلط و علاقهمند هستید
بهترین استراتژی این است که ببینید با کدام لهجه راحتتر هستید. اگر سالها فیلمهای هالیوودی دیدهاید، احتمالاً لهجه امریکن برایتان آشناتر است. اگر معلم زبان شما لهجه بریتیش داشته، شاید در آن قویتر باشید. توصیه میشود همان لهجهای را انتخاب کنید که بر آن مسلط هستید و سعی نکنید برای آزمون، عادتهای زبانی خود را بهطور ناگهانی تغییر دهید.
لزوم آشنایی با هر دو لهجه برای آمادگی بهتر در Listening
حتی اگر خودتان با لهجه امریکن صحبت میکنید، برای بخش لیسنینگ باید گوشتان را به لهجه بریتیش عادت دهید. از آنجایی که لهجه غالب در لیسنینگ، بریتیش است، عدم آشنایی با آن میتواند باعث شود برخی کلمات را متوجه نشوید. گوش دادن به پادکستها و رادیوهایی مثل BBC (برای بریتیش) و فیلمهای آمریکایی (برای امریکن) همزمان توصیه میشود.
اهمیت پرهیز از ترکیب لهجه و سبک نگارش (Mixing)
تاکید نهایی ما روی پرهیز از اختلاط زبانی است. ممتحن آیلتس انتظار دارد شما یک کاربر حرفهای زبان باشید. کاربری که یک خط “Color” مینویسد و خط بعد “Centre”، نشان میدهد که کنترل کافی روی زبان ندارد. یک مسیر را انتخاب کنید و تا پایان آزمون در همان لاین رانندگی کنید.
در نهایت، پاسخ به سوال “آیلتس بریتیش است یا امریکن؟” این است: آیلتس هر دو است و هیچکدام نیست. این یک آزمون بینالمللی است که هر دو گونه زبان انگلیسی را میپذیرد. نمره شما به لهجه غلیظ یا سبک املایی خاصی وابسته نیست، بلکه به درستی، شفافیت و ثبات در استفاده از زبان بستگی دارد. در بخش لیسنینگ باید گوش خود را به لهجه بریتیش عادت دهید، اما در اسپیکینگ و رایتینگ، آزادید که با لهجهای که در آن راحتتر و مسلطتر هستید (چه امریکن، چه بریتیش) ظاهر شوید. تنها قانون سختگیرانه، حفظ یکنواختی و عدم ترکیب این دو سبک با یکدیگر است.
